Lopetegi Jauna IV | Iraitz Agirre

http://www.ivoox.com/mr-lopetegi-4-iraitz-agirre_md_1829396_1.mp3″ Ir a descargar

Haize bolada, marea behera datorrenean bezala, bere baitan irentsiz aldendu da sukaldetik. Alabak leihorantz begira jarraitzen du. Ez du zirkinik egin, soa hirugarrenean geldi dagoen gizonak esku artean duen objetibora, zuzen bideratuta duen arren. Harritu egin da Lopetegi jauna; badirudielako alabari, diskreziorik gabe leihotik begiratzen dion pertsona bat badela jakiteak, ez diola batere axola; eta harritu egiten da, ez zuelako alaba hain sosegatua gogoan. Baina zer ote daki berak begirada zorrotzeko emakume hartaz? Zela jakin gauero aitari deitzea ahaztu zitzaion neska hark, ze burutazio ote duen bi kristalen arteko puntu horretara begira ari den bitartean?

Alabak begirada itzuli dio aitari eta ezkaratz gainean dagoen edalontziari begira. “Ba al dago niretzako?”. Kosta zaio zertaz ari den konturatzea, azken orduetan edan dituen guztien eraginez beharbada, baina bai, aterako dio whiski bat alabari, nola ez ba. Botila gerturatu du eta banda erdoilduek hala moduz eusten duten armairutik, bigarren edalontzi bat atera du. Alabarena betetzen hasi da lehenengo, likidoa gorantz eta zeharka begira, badaezpada, gehiegi botatzen ari ote den pentsatzen bezala. Baina hark ez dio deus esan, ez dio begiratu. Nahikoa dela iritzi duenean, “To Ainhoa” esan dio, eta bere edalontzia bete du, lehen edalontziaren tamainan, badaezpada.

Harritu egiten du alabaren soseguak bai, eta pentsatu du, hauek ez direla urte samurrak izan beretzako. Begiradan igartzen zaio, hatzamarrak mugitzeko eran, ezpanak bustitzen ez dituenean, egoteko duen lasaitasun artifizialean. Isiltasun deserosoa apurtzeko asmoz, galdetzera ausartu da, “Eta, zer moduz habil ba?”. “Hainbestean” erantzun dio. Eta isiltasuna berriz, koipetutako baldosa urdinek hozten duten sukaldean, horman zintzilikatutako erlojuaren tik-tak-ak momentua laban zorrotz baten gisan mozten duen bitartean. Zertara eta ze arraiogatik etorri den galdetu nahi lioke, baina ez da esatera ausartu, hatz erakuslea luzatzeko inor ez dela iritzita, eta zain gelditu da, whiskiari, alabak eta emazteak kafea edaten bezala, hurrupa txikiak ematen dizkion bitartean.

“Laster nire bila etorriko dira aita, ez dakit gaur, bihar, etzi… tarte horretan zure etxean geldituko naiz, axola ez badizu behintzat” esan du Ainhoak su gaineko baldosa apurtuari begira, “hainbestean” erantzun duen tonu, tinbre eta gogo berdinarekin. Lopetegi jaunak zer esan jakin gabe jarraitu du, baina hurruparik eman gabe, whiskiaren azken tantak eztarri barruraino irentsiz. Ez dio galdetuko zer egin ote duen, zergatik datozen bere atzetik, nola erabaki duen aitaren eta amaren etxera itzultzea, etxe hari zentzua ematen zion ama, tximinia gainean dagoen txuri beltzezko argazki bat bihurtu den garaiotan. “Eta axola ez badizu aita, zure 62 argazki edukitzea gura nuke, eramaten nautenean, zure Reflexaren begietatik mundua ikustea gurako nuke eta, ez badizu axola behintzat…”. Bere gorputza hotzikara batek zeharkatu du. Ez ditu bi arazo Lopetegi jaunak, arazo bakarra da ikuspegi, lente eta prisma ezberdinetatik erretratatua. Badaki besarkada bat emateko momentu ona dela, baina ez zaio tripetatik edo bihotzetik edo besarkadak sortzen diren leku horretatik ezer irten. “Noski Ainhoa, bihar hasiko gaitun argazkiok aukeratzen, ondo baderitzon behintzat…”. Alabari begietan malko bat ikustea begitandu zaio pijaman jantzitako gizonari. “Amaren antza daukan” bota dio, whiskiaz edalontziak berriro betetzen dituen bitartean.

Gauero ez bezala, konpainian edango du Lopetegi jaunak eta oheratzerakoan, denborak ilundutako marko marroitik irribarrez begiratzen dion zuri-beltzezko emazteari keinu bat egingo dio “faltan bota haugu maitea”, edo antzeko zerbait esateko. Eta ez dio garrantzirik emango auzokoek edo hirugarreneko zelatariak argazki bati hizketan harrapatuko balute pentsatzeari. Gauero ez bezala, hurrengo egunean 62 argazki aterako ez dituela pentsatzen loak hartu du Lopetegi jauna.

Lopetegi jauna III | Manex Agirre

http://www.ivoox.com/lopetegi-jauna-iii-manex-agirre_md_1791020_1.mp3″ Ir a descargar

Zer den ihes-puntu bat: beste edozein egoeratan amorragarri egingo litzaioke atea zabaltzera altxa beharra, batez ere afalondoren. Baina barruak irakiten dituenean norberak, ustekabeak eskertzekoak izaten dira; iheserako aitzakia. Lasai altxa da Lopetegi jauna besaulkitik, eta whiskiaren zorabio gozoak lagundu dio ateraino.

Zabaldu duenean, ordea, eztarria igo zaio ahora.

Alabak aldatuta du ilea: luze eta kiribildua gogoratzen zuen, baina
belarrien parean moztuta du orain, eta kolorea aldatuta. Bizkarrean poltsa bat hartuta dator, eta keinu serio bat du iltzatuta aurpegian. Tarte bat eman du berari begira. Azkenean, lan handiz, ateari eutsiz, bazterrera egin du, eta neska sartu egin da pasilora.

Ez daki oso ondo nola jokatu. Denbora luzea da alabarekin harremana
galdua zuela. Are, denbora luzea da inorekin ez duela harremanik: jendearekin egoten ahaztu zaio. Egongelaraino joan da bere atzetik, ia orpoak zapaltzen dizkiolarik. Neskak ez die sokatik zintzilik jarraitzen duten 62 argazkiei begiratu ere egin. Poltsa sukaldeko baldosa gainera erortzen utzi, eta besaulkian eseri da. Nekatu itxura dauka.

Zerbait hartu nahi duen galdetu dio, eta kafe bat gustura hartuko lukeela erantzun dio. Lasaitasun itxura eman nahi du, baina ez zaio erraza egiten: mugimendu naturalak egin nahiean kafe-paketea erori zaio lurrera. Antzerkia egiten ari denaren sentipena du, sosegatuegi mugitzen dela, edo azkarregi, eta ez du urduri dagoenik adierazi nahi. Neskak, aldiz, ez du besaulkian zirkinik ere egiten. Badirudi une batetik bestera lokartzera doala.

Kafe-kikara eskaini aurretik, bere whiski edalontzia hustu du harraskan. Ur-txorrotaren zaratarekin batera zabaldu ditu begiak neskak. Hitzak bata bestearen atzetik josi ditu, arrastaka. “Zure etxean geldituko naiz denboraldi baterako, axola ez badizu”.

Burutik pasa zaizkio zenbait gauza: non egingo dezakeen alabak lo.
Bihar goizean zein ordutan jaiki beharko duen. Zein ordutan bazkalduko duten, baldin eta elkarrekin bazkaltzea bada asmoa. Kezka hutsalak, bisitak barruan sortu dion ezinegonarekin alderatuta. Ihes-puntu bat berriro ere; bere buruari unean-uneko terapia egiten trebatuta dagoela ohartu da.

Kafeari hurrupa txikiak eman dizkio neskak, bero dago eta. Hori bai,
gogoratzen du: amak ohitura berbera zuen, bi eskuekin kikarari heldu eta ahoaren aurrean edukitzekoa, hoztu arte. Erdi-irekitako leihotik haize-bolada bat iritsi zaio ustekabean; alaba ere asaldatu egin da, leihorantz luzatu du soa.

Bi arazo ditu orain, Lopetegi jaunak.

Jokin Labayen | “Lopetegi jauna II”

Film bateko pertsonaia gaiztoa bailitzan, irribarre maltzurra marraztu
nahi izan die bere ezpainei. Lortu duelakoan dago. Iluntasunari errezelak
eskaini, sukaldera hurreratu eta edalontzia bete du whiski eskoziarrez. Izotzik
ez, badaezpada. Besaulkian eseri eta tragoa kendu dio nahi baino antsietate
handiagoz. “Zure argazkiak onak ez badira, nahikoa hurbildu ez zarelako da”.
Bere buruari errepikatu izan dio sarri Robert Capari mailegatutakoa. Oraingoan,
baina, bozgora oihukatu dio hirugarreneko zelatari anonimoari. Bat-batean,
abaildu egin da. Akaso, Robert Caparen aholkuak eraman du galbidera. Bere
eguneroko jardunaren abiapuntu eta helmuga bilakatu nahi izan du. Baita egin
ere…

Sen berekoi hari jarraiki kontsumitu zitzaion emaztea azken arnaseraino.
Alabak garaitsu hartan erabaki zuen aitari deitzea ahaztu egingo zitzaiola,
gauero. Esaten zioten arriskutsuegia zela, larrutik ordainduko zuela eta gogotik
damutuko zitzaiola. Baina gehiegi gustatzen zitzaion argazkilari justiziazale
altruistaren posea. Sinetsi egin zuen bere barruko abenturazalearen destinoa
mundua aldatzea zela eta hurbildu egin zen… Gehiegi hurbildu ere… Eta lortu
zituen argazkiak, norbait hura asko estutuko zuten argazkiak. Hantxe joan zen,
birritan pentsatu gabe, erredakziora eta hantxe utzi zizkion argazkiak editoreari
paperez betetako mahaiaren gainean, kazetariei diosalik ere egin gabe. Auzia
lehertu egin zen eta, noski, guztiek jakin zuten nor zen egunero azalean
agertzen ziren argazkiak ateratzen zituena. “Reflex”, Lopetegi jauna.

Edalontzia hustu ahala, hirugarreneko zelatari anonimoaren azken
hogeita lau orduetako ibiliak imajinatu ditu. Mezu sinple eta hotz bat jaso,
esaterako, “tren geltokia, 117. armairua” , eta zuzenean abiatu da agindutako
lekura gainontzeko egin beharrekoak beste baterako utzita. Motxilatxoa
bizkarrean eta mezuarekin batera helarazi dioten giltza hotza eskuan duela iritsi
da jendez lepo dagoen geltokira, sartu du giltza sarrailan eta han aurkitu du
bere misioa betetzeko beharrezko duen informazio guztia: helbide bat eta
jarraitu beharreko pertsonaren argazkia. Biak jakako patrikan sartu eta dei bat
egin du geltokiko kabinatik. Zurrumurru ozenegia dago zer esan duen jakin ahal
izateko. Eskegi eta ziztuan abiatu da, oinez, berea ez dirudien auzo bateko
atari bateko hirugarren solairuko ate baten parean geratu den arte. Badaki
etxea hutsik dela. Ingurura begiratu, motxilatxotik xafla fin luzexka batzuk atera
eta sarraila ireki du ia poetikoki. Ez du argirik piztu. Leihora hurbildu, kamera
prestatu eta zain gelditu da… Zain, Lopetegi jauna, pijama soinean eta
betaurrekoak jantzita agertu den arte.

Beste hotzikara bat sentitu du bizkarrezurrean barna. Kaka. Bizkarra
izerdi patsetan duela ohartu da. Beste trago bat behar du. Zutitu eta, eskuaren
dardara medio, whiski eskoziarra irabiatu egingo zaiola pentsatu du. Lehen
aldiz, damutu egin zaio emazteari kasurik egin ez izana. Alabari deitu nahi dio
zer moduz dagoen galdetzeko, beragandik betiko urrundu dadila iradokitzeko.
Ez da ausartu eta txirrinaren soinuak lasaitu egin du, hein batean.

Lopetegi Jauna (1. atala) – Beñat Gaztelumendi

Gauero bezala, afaldu ondoren telebista piztu du Lopetegi jaunak baina, gauero bezala, bizkarra eman eta platerak garbitzeari ekin dio. Gauero bezala, ezkerreko eskuak atzera egin dio ihes eskuinekoak kanilako ura hotzegi graduatu duenean. Eta, gauero bezala, txorrota itxi eta berriro ireki du gaueroko entsalada plater ozpindua garbitu ahal izateko. Ondoren, gauero bezala, tximinia gaineko apalean hautsak jandako emazte ohiaren argazkira zuzendu du begirada. “Bukatu ditinat gaurkoak ere” bota dio ohiko tonu eroriz Lopetegi jaunak denborak ilundutako marko marroitik irribarrez begiratzen dion zuri-beltzezko emakumeari. Esango lioke beste zerbait, “faltan botatzen haut” adibidez, edo “gaur ere gure alaba horri ahaztu egin zaion deitzea” edo halako zerbait, baina zer pentsatuko lukete auzokoek argazki bati hizketan harrapatuko balute? Beraz, gauero bezala, eskuak trapu zuri-urdin zulatu batekin lehortu eta gela ilunera abiatu da.

Hantxe daude, bi sokatatik zintzilik eta argi gorrixka batek goxatuta, gaur ateratako 62 argazkiak. Egunero 62. Ez gehiago, eta ez gutxiago. Bere reflex zaharra ikusi du, argi-itzaletan, mahai gainean, berari begira. Gauero bezala esku artean laztanduz gazte garaiez oroitu da Lopetegi jauna, berari ere “reflex” deitzen zioten garaiaz; “hi, reflex, frenteko argazkiak behar ditiat eguerdirako” edo, “hi, Reflex, herriko alkateak maitale bat omen zeukak, ea argazkiren bat ateratzen dioan” edo “hi, Reflex, ea futbolarien aldagelan sartzea lortzen duan” eta halakoak. Eta hantxe joango zen Lopetegi jaun artean gaztea, “Reflex”, argazki kamera lepotik zintzilik, ikusezin, badaezpada ere flasha itzalita, inork ezer suma ez zezan. Kale kantoiren batean jarriko zen, zakarrontziren baten aldamenean beti prest gure “Reflex”, eta hantxe aterako zituen ateratzerik ez zeuden argazkiak, besteren bizitza pribatuei lapurtutako negatiboak. Hantxe joango zen gure “Reflex” erredakziora, eta hantxe utziko zizkion argazkiak editoreari paperez betetako mahai baten gainean, kazetariei diosalik ere egin gabe, jakina, inork ez baitzekien nor zen egunero azalean agertzen ziren argazkiak ateratzen zituena, “Reflex”. Kaka.

Betaurrekoak lurrindu zaizkio berriro. Eskuineko eskuarekin erantzi eta ezkerrekoarekin zapi bat hartuta garbitu ditu, gauero bezala. Hotzikara bat sentitu du bizkarrezurrean barna, labezomorro ejertzito bat akaso, gaztetan kale kantoietan zakarrontzien itzaletan auto atzean makurtuta zuhaitzen baten atzean sentitzen zuenaren parekoa. Eta, gauero bezala, betaurrekoak jantzi eta, aztoratuta atera da parkeko pago ihartuari ateratako 62 argazkiak zintzilik dauden gelatik. Azken 20 urteetan egunero 62 argazki eseki dituen sokak dardarka gelditu dira. Atea itxi duenean, atepeko argiak odola dirudiela iruditu zaio. “Zahartzen ari naun” esan dio kristalezko emazte ohiari. Telebistak nekagaitz dirau sukaldean. Baina zaratari ihesi, logelako atea itxi, gaueroko pijama bera jantzi eta leihora hurbildu da Lopetegi jauna, pareko eraikineko balkoietan ilargiak erakusten dituen sekretuen bila. Eta hantxe ikusi du, hirugarrenean, kamera lepotik zintzilik eta ipurtargi itxurako zigarro bat errez, berari begira.