24. ‘Amaren heriotzak libreago egin ninduen’, Mari Luz Esteban

http://www.ivoox.com/24-amaren-heriotzak-libreago-egin-ninduen-mari-luz_md_2851431_1.mp3″ Ir a descargar

Mari Luz Esteban idazle eta antropologoarekin izan gara oraingoan, eta bere estreinako poema liburuaz aritu gara ‘Amaren heriotzak libreago egin ninduen’ izenekoaz. Aldez aurretik, Peter Ostolazak ‘Gabon’ opa dizue, ordea. Ondoren, Jon Iraolak liburu komentarioa egin digu, klasiko batena, oraingoan: Alexandre Dumasen ‘Montecristoko Kondea’. Etorri da Lander Arretxea hilero legez, besapean erreportaje bat duela. Midcult literatura izan du hizpide oraingoan, Iban Zalduari egindako elkarrizketa oinarri hartuta. Saioaren hondarrean, ITU bandakoek Arkaitz Belloni eskainitako hainbat testuren irakurketa egin dute.

On egin!

Advertisements

‘Montecristoko Kondea’, Alexandre Dumas | Jon Iraola

http://www.ivoox.com/jon-iraola-montecristoko-kondea-alexandre-dumas_md_2851479_1.mp3″ Ir a descargar

Edmond Dantès marinelaren berri, lehen aldiz, hamar bat urterekin izan nuen. Etxe azpiko liburu-dendan gazteentzat egokitutako lehen tomoa erosi zidan senitartekoren batek, eta hasi eta buka irentsi nuen. Gogoan iltzatua geratu zitzaidan liburu haren azala: Dantès gaztearen irudia zekarren, uretatik atera berritan, gibelean If-eko gaztelua zuela. Bigarren aldiz, Edmond Dantès-ekin ETB 2-k eman zuen Gérard Depardieu-ren telefilmean egin nuen topo, hamasei  bat urte nituela.

Argumentua, gutxi-asko, denok jakingo duzue: Edmond Dantès etorkizunez beteriko gaztea, gutun anonimo bat tarteko bonapartista sutsu izatez akusatua, bizi guztirako giltzaperatzen dute If-eko gazteluan. Gutun anonimoa ustez lagun zituen Danglars eta Fernand-ek idazten dute, Caderousse mozkorraren begiradapean, eta azkenik Villefort prokuradoreak kondenatzen du gaztea, errugabea dela jakinda. Errugabe bat kartzelan preso: zenbat pelikula ez ote dira egin gai horretan oinarrituta?

Nahiz eta momentu batean Dantès-ek bere burua guztiz abandonatu, kartzelan ezagutzen duen Faria abade jakintsuari esker eusten dio bizi gogoari: azken honek politika, ekonomia, kimika, hizkuntzak… irakasten dizkio, eta Monte Cristo-ko irlan dagoen altxor ezkutu baten berri ere ematen dio. Fariaren heriotzaz baliatuz, Dantès-ek If-eko gaztelutik ihes egitea lortzen du, eta altxorraren jabe egiten da. Hortik aurrera, jada Monte Cristo-ko kondearen mozorropean, kartzelan zegoen bitartean laguntzen saiatu ziren lagunak saritu eta traizionatu zituenak banan bana mendekatzen ditu.

Bai gazteentzako moldaketak bai telefilmak, biek ala biek sorgindu ninduten bere garaian, abenturaren muina laburbiltzen nahiko ongi jakin baitzuten. Baina oraingoan, jatorrizko nobelaren bidez istorioari hirugarrengo aldiz heldu diodanean, aitor dezaket mendekuari eskainitako katedral honen katakonba eta korridore ezkutuenetatik paseatu nahi duenarentzat liburua bezalakorik ez dagoela. Nobelan baino errazago nekez barnera baitaiteke, arrakala eta ñabardura guztietaz jabetuz, Edmond Dantès-en eboluzioa: hasieran gazte lerden, adoretsu, maitemindu, itxaropentsu eta pixka bat xalo izatetik; traizioak eta kartzelaldi luzeak itxuraldatutako mendekatzaile ia-ia jainkotiar gupidagabea bihurtzera ondoren; eta barkatzeko gai den eta maitearekin bizitza berri bati ekiteko prest dagoen gizona izatera amaieran.

Hori bai, Gérard Depardieu-ren aurpegia jartzera ohituta, nobela irakurtzerakoan nire harridurarako beste itxura bateko Kondea deskubritu dut: argalagoa, zurbilagoa, jonkixeagoa (hasieran pixka bat harritu nau drogen inguruan duen jakintzak -kontsumitzen dituen hashish eta opio pilulak, esaterako-), kosmopolitagoa eta hotzagoa mendekuaren plangintzan, baina sentikorragoa gauzatzerakoan. Gainera, uste baina zirraragarriagoak egin zaizkit Kondearen mozorro festa eta joko eta elkarrizketa paraleloak.

Pertsonaien inguruan, Dumas-ek sortzen duen unibertsoan denetik dago, ugari, bereizi eta xehe gainera. Izaeren aberastasuna bigarren mailako protagonisten sare zabaleraino ere iristen da: eleberri hau irakurri duen edonork edukiko ditu gogoan Noirtier bonapartista,  Luigi Vampa bandido italiarra, edota Bertuccio, kondearen laguntzailea…

Monte Cristo-ko kondea nobela klasiko bat da, eta irakurlea uneoro narratzaile orojakilearen eskutik helduta doa korapiloaren meandro guztietan barrena. Baina ez du inolaz ere horregatik bizitasun faltarik: traizioa, pasioa, abentura eta ezustekoak nahi adina aurkituko ditu bertan irakurleak. “Altxor uhartea”rekin batera, iruditzen zait bigarren hezkuntza hasterakoan gehien faltan botatzen dudan liburua dela honako hau, heldutasunerako bidaia iniziatiko moduan-edo…

Azkenik, inoiz gaurkotasunik galduko ez duen nobela dela uste dut, eta ez bakarrik gai unibertsal asko (mendekua, justizia, traizioa) sakon eta maisuki garatzen dituelako; are gehiago, gaurkotasunik inoiz ez du galduko, zoritxarrez beti egongo baita, gizakiok bata bestea giltzaperatzen jarraitzen dugun bitartean behintzat, bidegabeki, traizio baten ondorioz, prozesu kafkiar baten harlauza azpian lurperatuta eta ahanzturara kondenatuta, itzalpean usteltzen ari den norbait.

22. ‘Azken afaria’, Xabier Montoia

http://www.ivoox.com/22-azken-afaria-xabier-montoia_md_2739642_1.mp3″ Ir a descargar

Xabier Montoiaren ‘Azken afaria’ eleberria izango dugu hizketagai gaurko saioan, batez ere. Egilearekin izandako elkarrizketa entzun ahal izango duzue –nahi duenak elkarrizketa osoaren idatzizko bertsioa irakur dezake hemen– eta Jon Iraolaren liburu komentarioa ere liburu horri buruzkoa izango da. Horrez gain, Lander Arretxeak hilero bezala erreportajea osatuko digu, aipuei buruzkoa gaurkoan. Amaieran, ohi moduan, ITU bandakoei utziko dizkiegu hamabost bat minutu. Gaur, Ituren burkideak idatzitako istorio bat entzungo dugu beren ahotik.
On egin!

‘Azken afaria’, Xabier Montoia | Jon Iraola

http://www.ivoox.com/azken-afaria-jon-iraola_md_2739655_1.mp3″ Ir a descargar

Felix  eta  Juanjok,  Xabier  Montoiaren  azken  eleberriko  protagonistetako  bik, armagnacak  eta whiskyak  edanez,  Habanakoak  errez  eta Laboaren  abestiak  egusentiraino  kantatuz  ematen  diote amaia  “Azken  afaria”ri. Momentu horretan,  ni  behintzat,  liburua  kolpe  batez  itxi  ostean,  burua atzera bota eta zer egin ez nekiela gelditu nintzen: barrez lehertu? Nire burua tristuraren  zulorik sakonenean hondoratu?

Txiste bat bezala hasten da liburua. Deustuko unibertsitatean zuzenbidea ikasitako lau lagun ohi Bilboko soziedade batean bazkaltzera  elkartzen dira: Kosme Astoreka, PNVko handi­mandi  bat; Juanjo Rodera, komunista madrildar euskaldundu bat; Felix Goñi, jeltzaleen orbitako abokatu bat; eta Samuel Salaberria, Nobel sariaren kinieletan dagoen euskal idazle bat. Bizitzak aurrera egin du, ibilbide  ezberdinak  aukeratu  dituzte  denek.  Umorerik  ez  dute  galdu  halere,  elkarri  ziria sartzen artistak baitira. Hori bai: dosi txikitan bada  ere,  erresumina, inbidia  eta gorrotoa suma daitezke, baina bekaturik larriena ere mahai bueltan bapo janez eta edanez barka daiteke… ezta?

Luze  baino  lehen  lehertuko  da  istorioa  ordea:  Ertzainak  Felix  Goñiren  etxean sartzen  dira,  eta semea,  Eneko,  atxilo  eramaten  dute,  kale  borrokako  zenbait  ekintza  egotzita. Hasierako oreka puskatu  da  betirako:  Audientzia  Nazionalerako  joan  etorriak,  Felix  Goñiren  lagun  eta  iragan jeltzalearen betiko haustura (Kosme Astorekatik  erabat urrunduz  eta Juanjo Roderaren lagunmin bihurtuz),  torturak,  mehatxuak, sufrimendua.  Enekoren  atxiloketak  bai  bikotean  eta  bai semean beragan duen eragina suntsitzailea da erabat. Horren erakusle dugu liburuaren harribitxietako bat, Gauaren  gaua  kapitulua.  Niri  bereziki  jasangaitza  egin  zait,  pertsonaiak  sufritzen  ari  diren insomnio, obsesio eta torturak irakurlearenak egiten baititu Montoiak. Erabat gainera. Batzuetan, ez dakit ba, pixka bat pasatzen dela iruditzen zait… Adibidez: “Aukera, dugun bakarra, ez baita hil ala bizi, hil ala hil baizik”. Irakurle, aldez aurretik abixatuta zaude: Xabier Montoiaren liburu bat da; zer nahi duzu ba. Egia da, hala eta guztiz ere, azken kapituluak, “Afaria” izenekoak, baduela kontrapuntu  funtzioa.  Izan  ere,  beharrezkoa  iruditzen  zait  “Gauaren  gaua”  bezalako  kapitulu itogarri baten ondoren, nobela orekatzeko irakurleari arnasbide bat gutxienez eskaintzea.

“M  letraz  hasiriko  hitzak  erauziko  nituzke  hiztegietatik”,  dio  momentu  batean  Felix  Goñi­k. “Maitasun, malko, menpeko, min…” (idazlea ala musikaria ari ote zaigu hitz egiten?). Dena den, nire irudikoz lau hitz horiek dira, ondoren  aipatutako Tortura  eta Traizioaz gain, liburuko gaiak hobekien laburbiltzen dituztenak. Maitasun, Malko, Menpeko, Min, Tortura, Traizio. Hein handi batean, “Denboraren izerdia” ekarri dit gogora, oso gustuko dudan bere beste nobela bat. “Azken afaria” ere nobela gogorra  baita. Askotan  ez  dizu  bakerik  emango,  ez dizu  arnasten utziko,  zure zauri sakonenetan ibiliko da aztarrika, baina barre egiteko ere parada izango duzu. Aukeratu duen hizkeragatik, elkarrizketen freskotasun eta zorroztasunagatik, istorioaren gertutasunagatik eta, nola ez, espiritu punky­agatik (iluna, desesperatua, etorkizunik gabea, baina edozerri eta edonori barre egiteko prest beti), “Azken afaria” aspaldi honetan irakurri dudan nobelarik borobilena iruditu zait.

20. ‘Pendrive’, Arrate Mardaras

http://www.ivoox.com/20-pendrive-arrate-mardaras_md_2672612_1.mp3″ Ir a descargar

Arrate Mardaras idazle abadiñoarrarekin aritu gara bere opera primaz, ‘Pendrive’ deitu dion ipuin liburu ezohikoaz. Horrez gain, erreportajea osatu digu Lander Arretxeak twitteraturaz, Jon Iraolak Rafael Chirbesen ‘En la orilla’ liburuaren komentarioa egin digu, eta saioaren hondarrean, ITU bandakoak izan ditugu gurean, idazle gazte bat elkarrizketatuz, besteak beste.

Obabako Testiguak hogeigarren saiora ailegatu gara. On egin dagizuela honek ere!

‘En la orilla’, Rafael Chirbes | Jon Iraola

http://www.ivoox.com/en-orilla-jon-iraola_md_2672892_1.mp3″ Ir a descargar

“Los viejos amigos”-eko kontu-garbitzeekin nahikoa ez zenuela izan pentsatzen al duzu? “Crematorio”-ren osteko bixamonaren berri nahi duzula izan? Zorionekoa zu, lagun!, “En la orilla”-n biak ala biak topatuko baitituzu: protagonistaren eta bere ingurukoen bizitzari emandako errepaso gordina batetik, eta burbuila lehertu osteko katastrofe humanitarioa bestetik. Bada Chirbesen idazkerak are ilunagoa eta are gordinagoa ezin zuela izan pentsatzen duenik… Ez du, noski, “En la orilla” oraindik irakurri…

Parean daukat liburua, eta Pasaiako portuko txatarra pilen edo Zorrotzaurreko fabrika abandonatuen aurrean bezala sentitzen naiz: txatarra pila hori zaborra da, bai; herdoila besterik ez dute fabrika horiek, ongi da; baina horren guztiaren atzean, estetikaz aparte ere, bada zerbait, istorio ugari daude. Efektu berbera eragin dit “En la orilla”-k. Egunkari eta albistegien bazka den krisiaz baliatuz, Chirbesen begien atzean ezkutatzen den deabru madarikatuak istorio eder, gogor, krudel eta zorrotzak eman baitizkigu.

Baina entzulea nahastu aurretik: nire uste apalean, “En la orilla” ez da krisiari buruzko nobela bat; ez horri buruzkoa bakarrik behintzat. Gerra zibilarekin batera jaio zirenen bizitzaren atzera begiratze bat iruditu zait gehiago, protagonista eta narratzaile nagusi den Estebanen ahotik: Karl Liebknecht eta Rosa Luxemburgori buruzko hizketaldiak; Lou Reed, Janis Joplin eta Jimi Hendrix-en posterrak; gerran benetan zer pasa zen deskubritzen joatea; iniziazio-bidaiak (Paris, Londres, Ibiza); lehen maitasuna; pixkanaka-pixkanaka lagunak urrunduz sentitzea; bakoitzaren ibilbidea zein izan den ikustea…

Esteban, nobelako protagonista, hirurogeita hamarrak bete dituen mutilzahar frakasatu bat da. Bizitzan ez du helburu zehatzik izan, anbizio gabeko pertsona izan da: ez zuen idazle izan nahi, ez zuen eskultore izan nahi eta, batez ere, ez zuen arotza izan nahi (bere aitaren lanbidea), eta are gutxiago nahi zuen aitarekin lan egin; maitea maitatzearekin nahikoa zuen. Nora joan ez dakienarentzat, ordea, ez da bide onik: Esteban arotza izan da lanbidez, berrogeita hamar urtez gainera, guztiak bere aitaren tailerrean; eta maiteak, bere maite bakarrak, pikutara bidali zuen. Eta hori gutxi balitz, bere eta bere aitaren azken urteak duin pasatze aldera (bere aitak ezin baitu bere kabuz bizi –ez hitz egin, ez garbitu…-), zituzten aurrezki, jabetza eta ondasun guztiak higiezin-salmenta handi bateko sozio izateko hipotekatzen ditu. Estebanen aroztegiarekin, etxearekin eta aurrezkiekin zer pasa zen sumatuko zenuten jada… Baina aizue, garai haietan zeinek aurreikus zezakeen 2008ko gainbehera?

Baina, nire iritziz, argumentuan baino askoz ere mami gehiago dago pertsonaietan, batez ere Estebanen bi kontrapuntuetan: bata, bere aita (herra, sumina, bakardadea); bestea, Francisco, gaztetako lagun mina (arrakasta, luxua, jan eta edaneko bizimodua). Aitak errepublikaren alde borrokatu zuen, eta beste edozer baina biziago darama barruan marxismoaren garra. Franciscok, kontrara, frankista zuen aita, gerraostean aberastu zen kriminal horietakoa, baina ongi baino hobeto arduratu da jatorri iluneko urak garbitzen eta bere burua burgesia mokofinenaren parte bihurtzen: elkarte katoliko ezkertiarretan hasi zen; jarraian, garai berriei tankera hartuta, sozialdemokraziari esker ehundu zuen bere lehen kontaktu sarea; eta, sare honetaz baliatuz, Espainiako ardo aldizkaririk sonatuenaren zuzendari izatera iritsi zen.

Paradoxikoa dirudi, baina Estebanek, aldi berean, izan zitekeena du mutur aurrean (Francisco) eta baita bere nahiaren kontra bihurtu dena ere (bere aita). Bestalde, sozialdemokraziaren traizioa (Felipe González, Soltxaga…) eta, batez ere, trantsizioak difuminatutako klase borroka inon baino biziago plazaratzen direla nobela honetan uste dut. Bigarren mailako pertsonaien zerrenda zabala ikustea besterik ez dago gaur egungo miserien polifoniaz jabetzeko (Liliana Estebanen etxeko andre kolonbiarra, aroztegiko lana galdu duten Ahmed, Joaquín, Alvaro, Julio eta Jorge-ren istorioak…).

Laburbilduz, “En la orilla”: heriotzaren eskuetan erori aurretik burua altxatzea inguruko paisaia ikusteko (itsasoa, dunak, inguru zingiratsua), eta oroitzea: osabaren magalean eserita bere gutunei zigiluak itsasten; edota ama plantxan eta ama kantuan; edota lehen maitearen mingaina belarrian, bizkarrezurra gurutzatzen duen zirrara sortuz. Urrun sentitzea zoriona, Estebanek sentitzen duen bezain urrun. Eta adimena Chirbesen idazkera zurrunbilotsuaren baitan askatzea, bizitzaren meandro lakar eta garratzetan barrena, atzera bueltarik gabe eta uholde baten indarrez, Estebanen herrixkako zingiraraino. Eta zingirako ura sentitzea hotz, oso hotz, eta Spree ibaiko ur izoztuez gogoratzea, eta Karl-etaz, eta Rosataz.

16. Pre(nt)sa(z)ko literatura

http://www.ivoox.com/16-pre-nt-sa-z-ko-literatura_md_2505518_1.mp3″ Ir a descargar

Xabier Gantzarain, Anjel Lertxundi eta Lorea Agirre “Pre(nt)sa(z)ko literatura”-ri buruz hizketan aritu ziren orain astebete, Mondragon Unibertsitateko Huhezi fakultatean antolatzen dituzten literatura topaketen baitan. Hirurak elkarrizketatu genituen, eta haiek esandakoekin osatu dugu irratsaioaren zatirik handiena. Uztartu litezke presa eta literatura? Presa beti al da kalterako literaturari dagokionean? Ze trikimailu erabiltzen dituzte zutabegileek? Non daude kazetaritzaren eta literaturaren arteko mugak? Galdera horiek eta gehiago erantzuten saiatu dira hiru hizlariak. Kontu gehiago ere izan ditugu gurean: Jon Iraolak Donald Ray Pollocken ‘The Devil All The Time’ liburuaren kritika egin digu, Jon Urzelaik ‘Egun ederra da gaurkoa’ puntukako ipuinari errematea eman dio, eta saioaren hondarrean, ohi moduan, ITU bandako kideak izan ditugu gurean.

Presarik ez baduzue geldi zaitezte gurean, eta presaka bazabiltzate ere bai. Gaur ez duzue aitzakiarik. On egin!