New York nola imajinatzen dudan | Bud Letona

http://www.ivoox.com/nola-imajinatzen-dudan-new-york_md_1986301_1.mp3″ Ir a descargar

Gure protagonistak denbora makina sortu du, azkenean… ama larriturik zuen, garajean horrenbeste ordu pasata, zertan ote zebilen… eta 22garren gauean, makinaren argi-salda eta kolore guztietako ke horien pean, hiru pertsona arrantzatu ditu, iraganeko zokoren batetik.

Aste bete igarota, auzoko harategirik garestienaren ondoko tabernan daudela, zuri beltzez jantzitako kamareroa hurbildu zaigu, John, atsekabetuta, taberna berritu egin behar duela, ez omen dela antzerki bateko dekoratua dirudien kale honen korroskada berantiar bat besterik, arraza ezberdineko jendez osaturiko puding-a dela bere espezialitatea, eta taberna honetan begirada tiroketarik ere izaten dela.

garagardoa beti omen da inork ezagutzen ez duen Europa ekialdeko nazio batean egindakoa, hau da zulo honen interes bakarra, garagardo ona izatea, bestela tabernak itxura hori du, Picassok San Fermin ondorengo astelehen batean egindako koadro batena.

Baina gure protagonista eta bere hiru lagunek ez dute asmo berezirik, mozkortzea besterik.

STOP

Gauean

Gutunazalak irekitzeko beste zera zorrotz horietako bat azaldu da John tabernako jabearen bihotz erdian iltzatuta eta odol ibaia ondoan, gainezka … eszena groteskoa da, atzean dituen botila hutsen sentsibilitatea urratzeraino, gure protagonista pasa da kaletik, eta gorpua ikusi du, eta izutu eta DEW PORK YOLICE NEPARTMENTera deitu eta:

– Aizu, hemen gorpu bat dago, Harris eta Longview kaleen iskina egiten duen tabernan… ni ez naiz izan!

ETA ESKEGI

Momentu horretan, ez oso urrun, gure protagonistaren hiru lagunak gauaren gainean irristan dihardute…ondoren sirena hotsak, eta atxiloketak.

Ondoren, komisarian imajinatu behar dituzue denak, imajinatu Groucho Marx oso haserre komisaria batean, purua ezpainetan etzanda duela, gaur egun erabiltzen ez diren hitzekin biraoka indarrez, poliziak ez dio kasu egiten eta, Marilyn Monroe-en bular aldea aurrean baitu, kontzentrazioa lapurtzen, ordainsaria azal zuri eta perfektu horren gainean etzateko gonbita delarik.

Zubi bat sortu dute biek, euren korneak biltzen dituen pasiozko zubia. Brooklyneko zubia baino ezagunagoa izatera iritsiko da.

Ezkerrean, Napoleon Bonaparte jauna, honek ere eskuak lotuta, bere baitan malko batzuk aitortu ditu, ezin izan baitio Waterloo izeneko sex shop baten ondotik igarotakoan barruari eutsi.

Poliziaren galderak ostean, arrapaladan eta errespetu justuaz, eta akusatuak euren larruazal berezietan bilduta, txintik esan gabe, Napolean eztulka, Marilyn behatza ahoan sartu eta masailean duen oasi beltz hori igurtziz, eta Groucho, erre ezin den komisaldegian puru bat bestearen atzetik ahoratuz, izeberg marroi baten tankerako ke harresia eginez.

– Tabernariaren hilketa egozten zaizue hiruoi. Ezer ba al duzue esateko?

– Tabernariak ez zuen tabernan erretzen uzten, putakume hutsa zen, baina nik ez dut hil -Grouchok

– Niri izterraldea ere laztandu zidan kafea eskatu eta ondora ekarri bezain laster, nazka ematen zuen, baina nik ez dut hil- Marylinek.

– Putakume hutsa zen… Napoleonek.

Ezdakitnongo epaileak heriotza zigorra ezarri die hirurei 7 orduko elkarrizketa baten ostean. Bibote baten ileak, ezpainak margotzekoa eta Napoleonen zaldia aurkitu omen zituzten tabernan.

Gure protagonista hiru aulki elektrikoei begira ari da, egun batzuk beranduago, batera piztu dituzte, eta Grouchoren buruari dario kea lehendabizi, protagonista kristalaren atzean, gau hartan makinaren bitartez arrantzaturiko hirukoteari begira, egindako traizioari ezin eutsi.

Hildako tabernaria John, zerura bidean, Niagarako ur jauzi eta zentro komertzialetako eskailera mekanikoen nahasketa omen da zerurako bidea, eta bere bizitzako eszenak zeinen modu traketsean akitu dituen pentsatu du, autore nobel batek erdi aroko heroi bihurtu zuenekoa, ile horia zuen, izan ez zitekeen amodio istorio horietako bat, kaloria gaindosia. 22 urterekin Hego Ameriketako idazle batek nola txertatu zuen abenturazko road book horietako batean, ez zuen lerro gehiegirik, istorioko graziosoa zen, esaldi graziosoarena, ez zen beste munduko ezer izan…. Gogoan du ordea behinola nola autore honek, nik, super-heroi nola bilakatu nuen, eta zakur, aitona, umemoko eta bestelakoak nola salbatu zituen, gaizkiaren atzaparretatik, eta zeinen arrakasta handia izan zuen istorio horrek, zenbat salmenta, nola bilakatu zen irakurle unibertsalaren errespetuzko figura, umeen heroi, guztien sexu grinaren pizgarri; garai ziren, baina nik ez nion barkatu, ez nion barkatu fikziozko pertsonaia izanda ni baino errekonozimendu gehiago jasotze hori.

Gaurko protagonistarekin hitzartuta nuen, sasi-plan bat, hilketa bortitz bat, baina gordinegia zen, eta pittin bat erregalu paperez estali nahi izan dugu.

Ez dago datorren istorio laburrean garrantzia gehiago emango diozunaren eskaintzaren aurrean ezetza emango dizun pertsonaiarik, ez dago.

Advertisements

One thought on “New York nola imajinatzen dudan | Bud Letona

  1. Nere postekin loturak: 7. Uxue Alberdi | Obabako Testiguak

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s