Bokazio madarikatua | Peter Ostolaza

Amari eta aitari, bihotzez,

Badakit azkenaldian arraro samar nabilela. Atzoko pasadizoak ere ez du azalpenik, “etxe honetan ez dago ganorazko ezer idatziko duenik!” bota eta oihuka desagertu nintzen korridorean barrena, horretarako inolako motiborik gabe. Barkamena eskatzen dizuet, beraz, aldez aurretik. Ez dira, ordea, garai onenak idazle jendearentzat, eta are gutxiago nire tankerako hasiberri ilustratu ustekoentzat, esateko deus gutxi eduki arren paper zuriaren aurrean jartzera derrigortzen nau indar hautemaezin batek behin eta berriro. Bokazio madarikatua nirea.

Eta barkatuko didazue atrebentzia, baina zuek ere bazarete erruaren parte. Zeren bestela, esadazue zer dela eta, zuek, psikologo entzutetsu samar zareten pare horrek, pertsonaren osatze prozesuan bizitzako lehendabiziko urteek duten garrantzia demasekoaren berri ondo asko dakizuen berberek, bete zenidaten apala Teoren kolekzioarekin, Bostak eta Hollister familiaren abenturekin, ez aipatzeagatik Kittano, Pottoko, Kaskarintxo edota Txan fantasma. Zergatik, guraso maiteok? Garai hartan jakin nuen, kontu serioetara dedikatu beharrean, Joxemek ohelikopteroan bidaiatzen zuela, ez zegoela Madame Kontxesi Uribe Brigadak argitu ezin zuen kasurik, Xolak bazuela lehoien berri. Zerbait probetxugarria ikas nezan saia zintezketen, udako kanpamendu teknologikoan apuntatuta edo, nik zer dakit. Baina ez, zuek zuenean sendo, ingurukoek soberan zituzten paper-meta denak nire logelan kontzentratzen, eta nire logela leporaino jositakoan bi arrebenean, eta, azkenik, bi anaienean (ez dizuet sekula eskertu hainbeste senide munduratu izana; zuei eskerrak badugu gure penak nori kontatu). Nerabezaroa ailegatu zenerako nire kasuak ez zuen erremediorik: Joxerra Garziaren gazte literaturarako esku abilak harrapatu ninduen institutura jauzi egin berritako garai sentibera hartan. Handik puska batera, punk-oi! musika, galinbak eta Erreala besterik maite ez nuenean -Mujika taldeko hooligan eta guzti egin nintzen, pentsa-, letren krisialdi sakonetik sekula aterako ez nintzela zirudienean, hara non agertu zen gure etxean susmagarriki Juan Luis Zabalaren Galdu arte eleberria, supituan neure Bibliatzat hartu nuena, ohartu bainintzen literaturak bazituela nire bulkadarik antisozialenak ere barnebiltzeko adinako baliabideak, ez nuela sekula abandonatuko, are, literarioki eta literaturagatik biziko nintzela.

Eta horretantxe saiatzen ari naiz orain, ene guraso bihotzekoak. Ez badakizue ere, Kaktus eleberriari, nire opera prima izango denari, azken ukituak ematen ari naizelako igarotzen dut hainbeste denbora ordenagailuaren aurrean. Etxeko garrasi festa etengabeagatik ez balitz, bukatua nuke honezkero. Ados, onartzen dut, atzoko erreakzioa gehitxo izan zen, “etxe honetan ez dago ganorazko ezer idatziko duenik!” bota ostean ez nion zertan sarrerako ateari gisa horretako danbatekorik eman, baina konpreni nazazue ni ere: gurasoen etxean fikzioa egitea Mikel Markezen baladek bihotza samurtzea baino zailagoa da. Hor zabiltza, garunaren zirrikiturik bazterrekoenean arakatzen, narratzailearen barne monologoarekin itzulinguruka, eta bat-batean alboko gelako anaien liskarrek haria galarazten dizute. Edo arrebak ea tabako paketea ezkutuan zeure gelan gordeko diozun eskatzen dizu justu asebeteko zaituen estiloaren bila erotu beharrean zabiltzanean, gau ilunean hiriko zokorik zokoenetan ibiltzea laket duten pertsonaien aldarte drogatuarekin era egokian bat egingo duen idazkera nahasi, bizi eta bihurria topatu nahi duzunean (aitortzen hasita, egia da noiz edo noiz, obraren mesedetan, peyotearekin esperimentatzen aritu izan naizela, baina edonola ere, nirea hutsaren hurrengoa da zuek hippie garaian hartutakoarekin konparatuta). Edo, zertarako ukatu, zeure burua imajinatzen duzu Durangoko azokako standean irribarre mozolo adina liburu saltzen, kazetariz mukuru den areto batean esaldi ponpoxoak boteaz, “eleberri garaikide bat egiten ahalegindu naiz”, edo are hobe, “izaki postmodernoak bizitzea egokitu zaion garaiarekin duen barne-gatazka izan dut mintzagai, nola bera egituratu duten oinarri ezegonkorretan bizitzeari uko egin arren saihestezina zaion betiko joera beretara itzultzea, esentzia aldaezin bakarra aldaketa bera balitz modura”, eta esnobismoaren gandu horretan galduta, aitaren tinbre lehorra entzuten duzu hormaz bestaldera, zeuri sekulako oilaskoa montatzen, hainbestetan desagerrarazteko agindu dizun zabor poltsak betiko tokian jarraitzen duela eta.

Horregatik harrapatu nuen halako kasketatzarra atzo, horregatik bota nuen “etxe honetan ez dago ganorazko ezer idatziko duenik!” oihua eta horregatik alde egin nuen etxetik, sarrerako ateari danbateko itzelezkoa eman ondotik: min eman zidalako literaturaren bideari fidel jarraitzeko neure moduaz ohartzen ez zinetela ikusteak, zaila delako subordinatu egoeran sentitzen den Ni batetik obra txukunik sortzea. Baina, sinetsidazue, jada ez dago herrarik ene baitan, portalean behera desagertu eta lau eskailera maila jaitsi nituenerako aski baretua nintzen, eta kalera irteterako, aldarte bozkariotsuz. Bokazio madarikatua baitu izan norbere zoritxarrak zinez sentitzen ez dituenak, norbere burua ere esperimentazio laborategitzat besterik ez daukanak, lehen pertsonako sufrimendu oro ondoren berak beste zerbait sortzeko lehengaitzat hartzen duenak. Eta nik, kaleko haize freskoa arnastearekin bat, pentsatu nuen: “Peter, gaurko liskarra bazka ezin aproposagoa izango zaik literatura pixka bat egiteko”.

Advertisements

2 thoughts on “Bokazio madarikatua | Peter Ostolaza

  1. Nere postekin loturak: 3. Arantxa Urretabizkaia | Obabako Testiguak

  2. Nere postekin loturak: Obabako Testiguak #3 Arantxa Urretabizkaia

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s